Sana bakıyorum!

Bakıyorum...

Acaba diyorum

içine göre mi değerlendirsem?

Yoksa gördüğüm dışına göre mi?

Bana gösterdiğin sana mı inansam?

İçinde gizlediğin,

olduğunu bildiğim sana mı?

Kıyafetlerinin

anlattıklarına mı inansam,

Yoksa giyinmen gerektiğini

bildiklerine mi?

Bilmiyorum hangisine inansam?

Ne desem onu da bilmiyorum

Çünkü

gösterdiğini yaşamıyor,

Yaşadığını göstermiyorsun!

İnandığını göstermiyor,

gösterdiğine inanmıyorsun!

Selam veriyorsun,

verdiğim cevaba bozuluyorsun..

Ben hangisine inanayım bilmiyorum.

Dilindeki ‘sen’e mi,

yoksa içindeki ‘sen’e mi?

Ben hangisine inanayım

dostum bilmiyorum?

Ben istiyorum ki,

baktığımda göreyim

duyduğumda bileyim bu ‘sen’sin…

Olman gereken sen,

göstermen gereken sen,

yani içi bir dışı bir SEN…